1622.
या रे हरीदासानो जिंको कळिकाळा । आमुचिया बळा पुढे किती बापुडे ॥१॥
रंग सुरंग घमंडी नाना छंदे । हास्यविनोदे नामाचि आवडी ॥धृपद॥
येणे तेणे प्रकारे बहुता सुख जोडे । पूजन ते घडे नारायणा अंतरी ॥२॥
वांकुडीया माना बोल बोलावे आरुष । येईल तो त्यास छंद पढीये गोविंदा ॥३॥
आपुलाले आनंदे एकापुढे एक नटा । नाही थोर मोठा लहान या प्रसंगी ॥४॥
तुका म्हणे येथे प्रेम भंगू नये कोणी । देव भक्त दोन्ही निवडिता पातक ॥५॥

अर्थ :
हे हरिदासांनो तुम्ही सर्व या आपण सर्व एकत्र येऊन कळीकाळाला जिंकू आणि आपल्या बाळा पुढे त्याचे काय चालेल ? अध्यात्माला विविध रंगाने रंगवून टाकू अध्यात्मा विषयी घमेंड म्हणजे अभिमान धरा आणि तसेच विविध प्रकारचे छंद परमार्थामध्ये धरा व परमार्थ करताना हास्यविनोद करून हरिनामा विषयी आवड वाढवा अशाप्रकारे परमार्थ केल्याने सर्वाना सुख होते. आणि नारायणाची प्राप्ती होते व नारायणाचे ही पूजन अंतकरणात घडते. आनंदाने हरीनाम घ्यावे आणि त्या छंदात माना डोलाव्यात ज्याला ज्या प्रकारच्या भक्तीचा छंद असेल त्या प्रकारची भक्ती नारायणाला आवडते, गोविंदाला आवडते. प्रत्येकाने आपल्या आनंदाने एकापेक्षा एक अधिकार संपन्न होऊन नटावे परमार्थामध्ये कोणीही लहान-मोठा, उच्च-नीच असा भेद नाही. तुकाराम महाराज म्हणतात परमार्थ मध्ये कोणीही भक्ती आणि प्रेमाचा भंग करू नये. देव आणि भक्त यांच्या मध्ये जर कोणी भेद केला तर त्याला मोठे पातक लागते.