2836.
खेळो मनासवे जीवाच्या संवादे । कौतुक विनोदे निरांजनी ॥१॥
पची पडिले ते रुचे वेळोवेळा । होतसे डोहळा आवडीसी ॥धृपद॥
एकाताचे सुख जडले जिव्हारी । वीट परिचारी बरा आला ॥२॥
पाणी ऐसी बुद्धी नव्हे आता कदा । लंपट गोविंदा झालो पायी ॥३॥
आणीक ते चिंता न लगे करावी । नित्य नित्य नवी आवडी हे ॥४॥
तुका म्हणे धडा राहिला पडोन । पांडुरंगी मन विसावले ॥५॥

अर्थ :
आम्ही मन आणि जीव यांच्याशीच कौतुकाने विनोदाने संवाद करून व त्यांच्याशीच एकातामध्ये क्रीडा करू. जे आपल्याला पचनी पडते तेच आपल्याला वेळ वेळा आवडते आणि जे नेहमी आवडते त्याचेच डोहळे होतात. आता एकांत जीवाला फार आवडू लागला आहे आणि आजूबाजूला जे वास्तव्य करतात त्यांचा फार वीट आला आहे हे फार बरे झाले आहे. जगाप्रमाणे वर्तन करणे आता हे बुध्दीला कदापिही पटत नाही आता मी गोविंदाच्या पाई रत झालो आहे. त्यामुळे आता कोणत्याही गोष्टीची चिंता करायची गरज लागत नाही गोविंदा विषयीच नित्यनवीन आवड निर्माण होत आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात आता माझ्या मनाला तसे वळणच लागले असून पांडुरंगाच्या ठिकाणी माझे मन विश्रांती घेत आहे.