270.
स्वरूपावबोधु का फावला । इंद्रियी डवरिला प्रेमभावो ॥
जाणते निवाले नेणते गुंतले । भजनेंचि गोविले विसर जावो ॥
शांतता समता निवृत्ति उदारू । वर्षांनी उद् गारू देतु असे ॥
ज्ञानदेवा धीर घटमठी सामा । अधऊर्ध्व व्योमा हरि दिसे ॥

अर्थ :
आपल्याला ब्रह्मबोध झाला आहे असे समजणाऱ्या पुरूषाला माऊली विचारतात की तुला ब्रह्मबोध झाला आहे काय? झाला आहे असे म्हणेल तर तुझ्या सर्वेद्रियांच्या ठिकाणी भगवंताच्या विषयी प्रेमभाव भरला आहे काय? असे न जाणणारे अज्ञानी जीव संसारात गुंतून राहिले आहे. व ज्यांनी हे जाणले आहे. असे ज्ञानीपुरूष समाधानाला प्राप्त झाले आहे. व त्यामुळे ते प्रपंचालाही विसरून गेले आहे. अशा अधिकारी जीवांना कृपेचा वर्षाव करून शांतता व समाधान देणारे एक श्रीगुरू निवृत्तिनाथच आहे. त्यांच्या कृपेमुळेच मला दाही दिशेला एक श्रीहरिच दिसत आहे असे माऊली सांगतात.