1817.
संसाराच्या भेणे । पळो न लाहेसे केले ॥१॥
जेथे तेथे आपण आहे । आह्मी करावे ते काये ॥धृपद॥
एकातींसी ठाव । तिही लोकी नाही वाव ॥२॥
गावा जातो ऐसे । न लगे म्हणावे ते कैसे ॥३॥
स्वप्नाचीये परी । जागा राहे तव घरी ॥४॥
तुका म्हणे काये । तुझे घेतले म्या आहे ॥५॥

अर्थ :
देवाने, मी संसाराच्या भीतीने कोठे पळून जाऊ नये असे मला परिपूर्ण केले आहे. आम्ही जिथे जिथे जातो तिथे तिथे तो हरीच व्यापून उरलेला असतो मग आता त्यामुळे आम्ही काय करावे ? तिन्ही लोकांमध्ये जरी फिरून पाहिले तरीही एकांत आता कोठे ही राहिला नाही. मी गावाला जातो असे देखील म्हणता येत नाही व म्हणावे तरी कसे कारण सर्वत्र हा नारायणच आहे. स्वप्नामध्ये कितीही फिर फिर फिरलो तरी जाग आल्यावर घरीच असतो अगदि त्याप्रमाणे. तुकाराम महाराज म्हणतात देवा मी तुझे काय घेतले आहे की मला तू तुझ्याच रूपाने नटवले व सर्वत्र मलाच केले आहेस.