3812.
(बाळक्रीडा अभंग)
त्यांच्या पूर्वपुण्या कोण लेखा करी । जिंही तो मुरारी खेळविला ॥१॥
खेळविला जिंही अंतर्बाह्यसुखे । मेळवूनि मुखे चुंबन दिले ॥२॥
दिले त्यासी सुख अंतरीचे देवे । जिंही एका भावे जाणितला ॥३॥
जाणितला तिही कामातुर नारी । कृष्ण भोगावरी चित्त ज्यांचे ॥४॥
ज्यांचे कृष्णी तन मन झाले रत । गृह पति सुत विसरल्या ॥५॥
विष तया झाले धन मान जन । वसविती वन एकांती त्या ॥६॥
एकांती त्या जाती हरीसी घेउनि । भोगइच्छाधणी फेडावया ॥७॥
वयाच्या संपन्ना तैसा त्यांकारणे । अंतरीचा देणे इच्छा भोग ॥८॥
भोग त्याग नाही दोन्ही जयापासी । तुका म्हणे जैसी स्फटिकशिळा ॥९॥

अर्थ :
संत तुकाराम महाराज म्हणतात — ज्यांनी श्रीकृष्णाला (मुरारीला) खेळविले, त्यांच्या पूर्वजन्मीच्या पुण्याचा हिशोब कोण करू शकेल? (१); ज्यांनी अंतर्बाह्य सुखाने त्याला खेळवले, त्याला जवळ घेऊन प्रेमाने चुंबन दिले (२); ज्यांनी एकनिष्ठ भावाने त्याला ओळखले, त्यांना देवाने अंतरीचे सुख दिले (३); त्या गोपिका कामातुर होऊनही कृष्णभोगातच रमल्या, त्यांचे चित्त पूर्णपणे कृष्णात गुंतले (४); त्यांचे तन-मन कृष्णात रंगल्यामुळे त्यांनी घर, पती, मुले सर्व विसरले (५); त्यांना धन, मान, लोक हे विषासारखे वाटू लागले, आणि त्या एकांतात वनात राहू लागल्या (६); त्या एकांतात कृष्णाला घेऊन आपल्या प्रेमाची (भोगाची) इच्छा पूर्ण करीत (७); आपल्या तरुण वयात त्यांनी अंतःकरणातील प्रेमभावाने कृष्णाशी एकरूप होण्याची इच्छा पूर्ण केली (८); त्यांच्यात भोग आणि त्याग असा भेद उरला नाही, तुकाराम महाराज म्हणतात — त्या स्फटिकासारख्या शुद्ध व एकरूप झाल्या (९).