3854.
आस निरसली गोविंदाचे भेटी । संवसारा तुटी पुढिलिया ॥1॥
पुढे पाठविले गोविंदे गोपाळां । देउनि चपळां हाती गुढी ॥2॥
हाका आरोळिया देउनि नाचती । एक सादाविती हरि आले ॥3॥
आरंधीं पडिली होती तया घरी । संकीर्ण त्या नारी नरलोक ॥4॥
लोका भूक तान नाही निद्रा डोळा । रूप वेळोवेळां आठविती ॥5॥
आहाकटा मग करिती गेलिया । आधी ठावा तया नाही कोणा ॥6॥
आधी चुकी मग घडे आठवण । तुका ह्मणे जन परिचयें ॥7॥

अर्थ :
संत तुकाराम महाराज म्हणतात — गोविंदाच्या भेटीने सर्व आस (इच्छा) निघून गेली आणि पुढे संसाराशी तुटकपणा झाला (१); गोविंदाने गोपाळांना पुढे पाठवले, त्यांच्या हातात चपळाईने गुढी (खूण/आनंदचिन्ह) दिली (२); ते हाका मारून, आरोळ्या देत नाचू लागले, “हरी आले” अशी साद देऊ लागले (३); त्या वेळेस स्त्रिया-पुरुष आपल्या घरांत विविध कामांत गुंतलेले होते (४); पण लोकांना भूक, तहान, झोप काहीच राहिली नाही, ते वारंवार त्याचे रूप आठवू लागले (५); मग ते आक्रोश करून बाहेर पडले, पण आधी कुणालाही त्याचे ठिकाण माहीत नव्हते (६); आधी चूक होते, मग आठवण येते — तुकाराम महाराज म्हणतात, असे लोक अनुभवाने (परिचयाने) जाणतात (७).