1889.
जाऊ देवाचिया गावा । देव देईल विसावा ॥१॥
देवा सांगो सुखदुःख । देव निवारील भूक ॥धृपद॥
घालू देवासीच भार । देव सुखाचा सागर ॥२॥
राहो जवळी देवापाशी । आता जडोनि पायासी ॥३॥
तुका म्हणे आम्ही बाळे । या देवाची लडिवाळें ॥४॥

अर्थ :
चला, आपण देवाच्या गावाला - पंढरीला जाऊ ; तो आपल्याला विश्रांती देईल. देवाजवळ आपली सुखदुःखे सांगू ; म्हणजे तो आपली तळमळ दूर करील. देवावरच संसाराचा भार घालू, कारण देव सुखाचा सागर आहे. याकरिताच देवाच्या पायाशी जडून राहू. तुकाराम महाराज म्हणतात, आम्ही देवाची लडिवाळ मुले आहोत.