970.
वेदविहित तुम्ही आइका हो कर्मे । बोलतो ती वर्मे संतांपुढे ॥१॥
चारी वर्ण जाले एकाचिये अंगी । पापपुण्य भागी विभागिले ॥धृपद॥
प्रथम पाउली पावविला पंथ । आदि मध्य अंत भेद नाही ॥२॥
आंबे बोरी वड बाभुळा चंदन । गुणागुणे भिन्न अग्नी एक ॥३॥
तुका म्हणे मन उन्मन जो होय । तोवरी हे सोय विधि पाळी ॥४॥

अर्थ :
वेदाने जे कर्मे सांगितले आहेत त्यांचे वर्म मी आज संता पुढे तुम्हाला सांगत आहे. एका देवा पासून चार वेद निर्माण झाले व ते आपापल्या पापपुण्य या गुणाने विभागले गेले. जगाची उत्पत्ती हि हरी मुळे झाली आहे व हरीच्या ठिकाणी आदी मध्य अंत असा कोणताही भेद नाही. आंबे बोरी वड बाभूळ चंदन हे जरी वृक्ष भिन्न असले त्यांचे गुण जरी वेगवेगळे असले जरीपण त्यांचा संबंध अग्नीशी आला कि ते सर्व एकच होतात. तुकाराम महाराज म्हणतात जो पर्यंत मन उन्मन अवस्थेत जात नाही तो पर्यंत मानाने फक्त वेदाने सांगितलेल्या विधी मार्गाचा अवलंब करावा.