2560.
वैभवाचे धणी सकळा शरणागत । सत्यभावे चित्त अर्पीले ते ॥१॥
नेदी उरो देव आपणावेगळे । भावाचिया बळे ठायाठाव ॥धृपद॥
जाणोनि नेणोनि अंगा आली दशा । मग होय इच्छा आपणचि ॥२॥
तुका म्हणे बरे धाकुटयाचे जिणे । माता स्तनपाने वाढविते ॥३॥

अर्थ :
जे देवाला सत्य भावाने आपले चित्त अर्पण करतात आणि देवाला शरण गेले ते देवाच्या सर्व वैभवाचे मालक होतात. देव आपल्या भक्तांना आपल्यापेक्षा वेगळे उरू देत नाही परंतु असे असले तरी देखील भक्त भक्तीच्या अपेक्षेने आपल्याच जागेवर ठाम राहतात. मी ब्रम्‍हस्वरूप आहे हे जाणून देखील भक्त मला काही माहित नाही अशी दशा आंगी बाळगतात म्हणूनच देव भक्तांच्या इच्छानुसार होत असतो. तुकाराम महाराज म्हणतात धाकटे होऊन जगणे हेच बरे कारण माता त्याला स्वतः होऊन स्तनपान करून वाढविते.