921.
माझे भक्त मज अनुसरले चित्ते | त्याहुनि पढियंते मज आणिक नाही ॥१॥
व्यक्ती येणे घडे त्याची या आवडी | युगायुगी प्रौढि हेचि मिरवी ॥२॥
त्याचेनि कृतार्थ असे मी पूर्णकाम | ते माझे परम प्राणसखे ॥३॥
ते माझे आश्रम मी त्यांचा विश्राम | जीही रूपनाम केले मज ॥४॥
मी त्यांचा सोयरा ते माझे सांगाती | करी त्यांसी एकांति सुखगोष्टी ॥५॥
जीही तनुमन प्राण लाविला मजकडे | मी तया आवडे जीवाहुनि ॥६॥
ते माझ्या भाग्याचे अधिकारी विभागी | वैकुंठ त्या लागी वसते केले ॥७॥
त्यांचे गुज गौप्य मीची एक जाणे | माझी प्रेमखूण कळली तया ॥८॥
मनाची साउली करोनिया माते | भोगिती आता ते प्रेमसुख ॥९॥
आपुलियाची किरणे विराजे गभस्ती | परी किरणे ती नव्हती आन जेंवी ॥१०॥
तैसे माझे दास मजमाजी उदास | असती समरस दुजेनविण ॥११॥
मी तो भक्तरूप भक्त माझे स्वरूप | प्रभा आणि दीप जयापरी ॥१२॥
हे खूण अनुभवी जाणती ते ज्ञानी | ज्या नाही आयणी कासयाची ॥१३॥
त्यांचिये चरणीचे रजरेणु माझे नामे | जे सांडिले रजतमे सत्वशीळ ॥१४॥
त्यांचे भेटीलागी हृदय माझे कळवळे | कै देखेन डोळे निवती माझे ॥१५॥