1902.
दुर्जनाची बुद्धि वोखटी दारुण | आपण मरोनि दुजिया मारी ॥१॥
माशी जाता पोटी मेली तेचि क्षणी | प्राण्या वोकवूनि कष्टी करी ॥२॥
दीपकाची ज्योति पतंग नासला | अंधार पडिला जनांमध्ये ॥३॥
तैसा नैसर्गिक स्वभाव दुष्टांचा | शेखी ज्याचा त्यासी फळा येतो ॥४॥
जाली सज्जनाची संगति कदापि | जाईना तथापि त्याची क्रिया ॥५॥
सहज मळले धुता शुद्ध होय | विचव्याचा काय डाग जातो ॥६॥
वज्रहि फुटेल नभहि तुटेल | भला तो होईल ऐसा नव्हे ॥७॥
नामा म्हणे कुंभपाकाचा तो धनी | तयामी भल्यांनी बोलू नये ॥८॥