119.
राहू नका येथे जावे समुद्रासी । सांगे हर्षाकेशी सक-ळिका ॥१॥
तुझिया मस्तकी असे माझा चरण । न भक्षी तुज जाण पक्षीराज ॥२॥
दिव्य सुमनाच्या घालिताती माळा । पूजिती सांवळा बाप माझा ॥३॥
अनर्ध्य रत्नांचे देती अलंकार । श्रीमुख सुंदर पहाताती ॥४॥
जांबुनदातटी घालिती भोजन । निघती तेथून सक-ळिक ॥५॥
आला भगवान आनंदले गडी । उभारिती गुढी जन तेव्हा ॥६॥
काळिया आख्यान स्मरे जो मानसी । न डंखिती त्यासी सर्पकुळे ॥७॥
अहर्निशी याचे करी जो पठण । नामा ह्मणे विघ्न नाही तेथे ॥८॥