754.
द्याल ठाव तरि राहेन संगती । संतांचे पंगती पायापाशी ॥१॥
आवडीचा ठाव आलोसे टाकून । आता उदासीन न धरावे ॥धृपद॥
शेवटील स्थळ निच माझी वृत्ति । आधारे विश्रांती पावईन ॥२॥
नामदेवा पायी तुकया स्वप्नी भेटी । प्रसाद हा पोटी राहिलासे ॥३॥

अर्थ :
ज्या वेळी संत नामदेव महाराज व श्री विठ्ठल माझ्या स्वप्नात येऊन मला अभंग रचना करण्यास त्यांनी आज्ञा केली त्यावेळी मी त्यांना म्हणालो की जर तुम्ही मला तुमच्या पायाजवळ आश्रय दिला तर मी तुमच्या संगतीत राहील संतांच्या पंगतीत मी बसू शकेल मग मला अभंग रचना करण्याचा अधिकार प्राप्त होईल. तुम्ही माझ्यावर प्रेम करता म्हणून मी माझ्या आवडीचे ठिकाण सोडून तुमच्या कडे आलो आहे. आता तुम्ही माझ्या विषयी उदासीन असू नये. मी शेवटच्या जागी बसतो, माझी वृत्ती नीच आहे, परंतु आता मला तुमच्या आधारे विश्रांती मिळेल. तुकाराम महाराज म्हणतात संत नामदेव यांच्या पायी माझी स्वप्नात भेट झाली आहे. त्यामुळे अभंग कवित्व करण्याच्या स्फुर्तीचा प्रसाद माझ्या पोटी म्हणजे हृदया मध्ये भरून राहिलेला आहे.