1848.
जेथे देखे तेथे तुझीच पाउले । विश्व अवघे कोंदाटले ।
रूप गुण नाम अवघा मेघश्याम । वेगळे ते काय उरले ।
जाता लोटांगणी अवघीच मेदिनी । सकळ देव पाट जाले ।
सदा पर्वकाळ सुदिन सुवेळ । चित्त प्रेमे असे धाले ॥१॥
अवघा आम्हा तूच जालासी देवा । संसार हेवा कामधंदा ।
न लगे जाणे कोठे काहीच करणे । मुखी नाम ध्यान सदा ॥धृपद॥
वाचा बोले ते तुझेचि गुणवाद । मंत्रजप कथा स्तुति ।
भोजन सारू ठायी फल तांबुल काही । पूजा नैवेद्य तुज होती ।
चालता प्रदक्षणा निद्रा लोटांगण । दंडवत तुजप्रति ।
देखोन दृष्टी परस्परे गोष्टी । अवघ्या तुझ्या मूर्ती ॥२॥
जाल्या तीर्थरूप वावी नदी कूप । अवघे गंगाजळ जाले ।
महाल मंदिरे माड्या तनघरे । झोपड्या अवघी देव देवाइले ।
ऐके कानी त्या हरीनाम ध्वनी । नाना शब्द होत जाले ।
तुका म्हणे या विठोबाचे दास । सदा प्रेमसुखे धालो रे ॥३॥

अर्थ :
देवा मी जिकडे पाहतो तिकडे तुझीच पावले आहे व अवगे विश्वच त्याने कोंडले आहे. सर्व रूप गुण नाम हे मेघ श्याम रूपच आहेत या वाचून दुसरे काय उरले आहे. मी ज्या धरती वरून चालतो, लोटांगण घालतो ती सर्व देवाला बसायचा पाठच आहे. सदासर्वकाळ मला सुदिन सोहळा झाला आहे असेच वाटते कारण माझे चित्त हरी प्रेमाने भरून गेले आहे तृप्त झाले आहे. देवा आम्हाला संसारातील सर्व काम धंदा हेवा तूच झाला आहेस. त्यामुळे आम्हाला कुठे जावा लागत नाही किंवा काही करावे लागत नाही आमच्या मुखामध्ये तुझे नाम आणि तुझे ध्यान आमच्या चित्तामध्ये सर्व काळ चालू असते. मी वाचेणे जे काही बोलत आहे ते तुझे पूर्णवाद मंत्र जप कथा स्तुतीच होत असते. मी ज्या ठ�