570.
आमुची कृपाळू तू होसी माउली । विठ्ठले साउली शरणांगता ॥१॥
प्रेमपान्हा स्तनी सदा सर्वकाळ । दृष्टि हे निर्मळ अमृताची ॥धृपद॥
भूक तहान दुःख वाटो नेदी सीण । अंतरीचा गुण जाणोनिया ॥२॥
आशा तृष्णा माया चिंता दवडी दुरी । ठाव आम्हा करी खेळावया ॥३॥
तुका म्हणे लावी संताचा सांगात । तेथे न पवे हात कळीकाळाचा ॥४॥

अर्थ :
तू आमुची कृपाळू आई आहेस. संसाररूपी त्रासातून त्रस्त होऊन भक्त तुला शरण येतात. त्यांच्यावर प्रेमाची साउली तू घालते. तूझ्या दोन्ही स्तना मध्ये सदासर्वदा प्रेमरूपी दुधाचा पान्हा असतो. तुझ्या दृष्टीतून स्वच्छ अमृत वाहते. तू आपल्या मुलाचे अंतःकरण जाणते. त्यांना तहान भूक, दुख होऊच देत नाही. आमच्या मनातील आशा, तृष्णा, माया, चिंता सर्व काही घालव. व मग आम्हाला तुझ्या स्वरुपात खेळावयास ठाव (जागा) दे. तुकाराम महाराज म्हणतात आम्हाला संतांची संगती दे. संतांच्या संगतीत काळाचे हात पोहचत नाही.