4061.
हातीचे न संडावे देवे । शरण आलो जीवे भावे । आपुले ऐसे म्हणावे । करितो जीवे निंबलोण ॥१॥
बैसता संतांचे संगती । कळो आले कमळापती । आपुली कोणीच नव्हती । निश्चय चित्ती दृढ झाला ॥धृपद॥
येती तुझिया भजना आड । दाविती प्रपंचाचे कोड । कनिष्ठी रुचि ठेऊनि गोड । देखत नाड कळतसे ॥२॥
मरती मेली नेणो किती । हाचि लाभ तयांचे संगती । म्हणोनि येतो काकुलती । धीर तोचित्ती दृढ द्यावा ॥३॥
सुखे निंदोत हे जन । न करी तयांशी वचन । आदिपिता तू नारायण । जोडी चरण तुमचे ते ॥४॥
आपले आपण न करू हित । करू हे प्रमाण संचित । तरी मी नष्टचि पतित । तुका म्हणे मज संत हांसती ॥५॥

अर्थ :
देवा मी तुम्हाला अगदी जीवभावाने शरण आलो त्यामुळे मला तुम्ही दूर करु नका. देवा मी तुमचा आहे असे तुम्ही म्हणा मी तुमच्यावरुन माझा जीव ओवाळून टाकीन. हे कमळापती लक्ष्मीपते मी संतांच्या संगतीत जेव्हा बसलो त्यावेळी मला असे कळून आले, आपले या संसारामध्ये कोणीही आपले नाही आणि हाच निश्चय माझ्या चित्तामध्ये दृढ झाला आहे. प्रपंचाचे कौतुक दाखवून हे सर्व तुझ्या भजनाच्या आड येतात. कनिष्ठ गोष्टींमध्ये रुची ठेवून गोडी त्याविषयी धरतात आणि त्यामुळेच हे सर्व लोक फसले जातात मी हे माझ्या डोळयाने प्रत्यक्ष पाहात असून या लोकांची फजिती कशामुळे होत आहे हे देखील मला चांगल्या प्रकारेच कळत आहे. कितीतरी लोक मरतील कितीतरी लोक मेले आहेत आणि असंगाची संगती केली तर मला देखील तोच लाभ होईल. त्यामुळेच मी तुम्हाला काकूलती येत आहे आणि तुमच्या भजनाविषयी माझ्या चित्तामध्ये दृढता निर्माण होऊन माझ्या मनाला तुमच्या भजनाचे धैर