1855.
काय करू या मना आता । का विसराते पंढरिनाथा ।
करी संसाराची चिंता । वेळोवेळा मागुती ॥१॥
अधिक कोंडिता चरफडी । भलतीकडे घाली उडी ॥धृपद॥
भजन नावडे श्रवण । धावे विषय अवलोकून ॥२॥
बहुत चंचळ चपळ । जाता येता न लगे वेळ ॥३॥
किती राखो दोनी काळ । निजलिया जागे वेळे ॥४॥
मज राखे आता । तुका म्हणे पंढरिनाथा ॥५॥

अर्थ :
आता या मनाला काय करावे हे पंढरीनाथाला का विसरत असेल बरे ? हे मन मात्र संसाराची चिंता वेळोवेळा करीत असते. हे मन विचित्र आहे याला कोंडून ठेवले की ते तरफडते मग ते भलत्याच ठिकाणी उडी घालत असते. या मनाला हरी भजन हरी कथा श्रवण करणे आवडत नाही पण ते विषयाकडे आवर्जून धाव घेत असते. हे मन अतिशय चंचल व चपळ आहे त्याला कोठेही जाऊन येण्यास अधिक वेळ लागत नाही. झोपलेले असताना व जागे असताना या मनाचे रक्षण दोन्ही काळात कोठ पर्यंत करावा ? तुकाराम महाराज म्हणतात हे पंढरीनाथा आता तुम्हीच माझे रक्षण करावे.