532.
वाटा घेई लवकरि । मागे अंतरसी दुरी । केली भरोवरी । सार नेती आणीक ॥१॥
ऐसी भांबावली किती । काय जाणो नेणो किती । समय नेणती । माथा भार वाहोनि ॥धृपद॥
नाही सरले तोवरी । धाव घेई वेग करी । घेतले पदरी । फावले ते आपुले ॥२॥
फट लडी म्हणे तुका । एक न साहावे धका । तरि च या सुखा । मग कैसा पावसी ॥३॥

अर्थ :
परमार्थाचा मार्ग तू निट समजून घे. त्या मार्ग वरून चालत राहा, नाही तर देवाला अंतरशील. सारी खटपट तू करणार आणि त्याचे श्रेय दुसरे घेवून जाणार. असे होऊ देऊ नकोस. अशा प्रपंच्याच्या भ्रमात किती जन भांबावले, हे काही कळत नाही. प्रपंचाचा भार डोक्यावर घेवून जगत असतात. जीवनाचा सदउपयोग करीत नाही. जो पर्यंत आयुष्य संपलेले नाही, तोपर्यंत त्वरेने धाव घेउन आपणास जे काही संतान कडून प्राप्त होईल ते पदरात घे आणि त्यातच खरे हित आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात अरे अज्ञानी मानवा तुला विवेक वैराग्याचा एक धक्का सहन होत नाही तर मग, हरी प्रेमातून मिळणारे शाश्वत प्रेम सुख तुला कसे बरे प्राप्त होईल ?