1050.
पाप ताप दैन्य जाय उठाउठी । जालिया या भेटी हरीदासांची ॥१॥
ऐसे बळ नाही आणिकाचे अंगी । तपे तिर्थे जगी दान व्रत ॥धृपद॥
चरणींचे रज वंदी शूळपाणी । नाचती कीर्तनी त्यांचे माथा ॥२॥
भव तरावया उत्तम हे नांव । भिजो नेंदी पाव हात काही ॥३॥
तुका म्हणे मना जाले समाधान । देखिले चरण वैष्णवाचे ॥४॥

अर्थ :
पाप, ताप, दैन्य हे हरिदासांच्या दर्शनाने तसेच त्यांची भेट झाली की क्षणात नाहीसे होतात. या जगामध्ये तीर्थ, दान, तप, व्रत असे अनेक साधने आहेत पण वैष्णव सारखे सामर्थ्य त्यांच्यामध्ये नसते. जे हरी भक्त हरी कीर्तनामध्ये आनंदाने नचतात त्यांच्या चरणाची माती शंकर म्हणजे साक्षात भगवान महादेव आपल्या मस्तकाला लावतात आणि त्यांना वंदन करतात. हे वैष्णव म्हणजे हा भवसागर तरुन जाण्याकरता उत्तम प्रकारची नौका आहे त्या नावे मध्ये जो कोणी बसून जातो त्याचे हात व पाय देखील ते वैष्णव भिजू देत नाहीत. तुकाराम महाराज म्हणतात वैष्णवाचे चरण पाहिल्यानंतर मनाला समाधान वाटते.