382.
ओनाम्याच्या काळे । खडे मांडविले बाळे ॥१॥
तेचि पुढे पुढे काई । मग लागलिया सोई ॥धृपद॥
रज्जु सर्प होता । तोवरीन कळता ॥२॥
तुका म्हणे साचे । भय नाही बागुलाचे ॥३॥

अर्थ :
शिक्षक मुलांना शिकवण्यासाठी खडे मांडतात व खडे मांडून मुलांना धडे शिकवतात. आणि मुले खडे टाकून देतात खड्यांना वाचूनच त्यांना आकडे आणि अक्षरे ओळखता येतात. तसेच दोरी हि दोरीच आहे, असे जो पर्यंत समजत नाही तो पर्यंत दोरीवर सापाचा भास होतो. तुकाराम महाराज म्हणतात बागुल बुवा मुळात कोठेच नाही हे कळते तेंव्हा त्या बागुल बुवाचे भय राहत नाही