244.
कोण पर्वकाळ पहासील तीथ । होते माझे चित्त कासावीस ॥१॥
पाठवी भातुके प्रेरी झडकरी । नको राखो उरी पांडुरंगा ॥धृपद॥
न धरावा कोप मजवरी काही । अवगुणी अन्यायी म्हणोनिया ॥२॥
काय रडवीसी नेणतिया पोरा । जाणतिया थोरा याचिपरी ॥३॥
काय उभी कर ठेवुनिया कटी । बुझावी धाकुटी लडिवाळे ॥४॥
तुका म्हणे आता पदरासी पिळा । घालीन निराळा नव्हे मग ॥५॥

अर्थ :
हे देवा अरे मला भेटण्यासाठी तू कोणत्या तिथीची पर्वकाळाची वाट पाहत आहे इकडे माझा जीव कासावीस होत आहे. अरे पांडुरंगा लवकर ये उशीर लावू नकोस. देवा मी अवगुणी अन्यायी आहे म्हणून तू माझ्यावर कोप करू नको माझा त्याग करू नको. अरे अज्ञानी मुलाला काय रडवतो ? तू सर्व जाणता असून तू थोर आहे तरी असे का वागतो हे मला समजेना. अरे कर कटेवर ठेऊन काय उभा आहेस ? आम्हा लहान लाडाची मुलांची तू समजूत काढ. तुकाराम महाराज म्हणतात आता आम्ही तूझ्या पदारालाच पीळ घालणार मग मी तुझ्या पेक्षा निराळाच नाही होणार ?