692.
गोड जाले पोट धाले । अवचित वाचे आले । म्हणता पाप गेले । विठ्ठलसे वाचेसी ॥१॥
सत्य माना रे सकळ । उद्धरिला अजामेळ । महापातकी चांडाळ । नामासाठी आपुलिया ॥धृपद॥
चित्त पावले आनंदा । सुखसमाधीते सदा । म्हणता गोविंदा । वेळोवेळा वाचेसी ॥२॥
हे जाणती अनुभवी । जया चाड तो चोजवी । तुका म्हणे दावी । रूप तेचि अरूप ॥३॥

अर्थ :
अवचित विठ्ठलाचे नाम मुखी आले ते गोड लागले आणि त्याने पोटच भरले व विठ्ठल म्हणता माझे पाप नाहीसे झाले. तुम्ही सर्वानी खरे माना कारण महापातकी अजामिळ त्या चांडाळाचा देखील भगवंताने उद्धार केला. नामामुळे त्याचा उद्धार झाला. गोविंदाचे नाम वाचेने वेळोवेळी घेतल्यावर चित्ताला आनंद मिळतो समाधिसुख मिळते. तुकाराम महाराज म्हणतात हेकेवळ संतच अनुभवाने जाणतात व ज्याला गरज आहे तोच हे रूप शोधत असतो. कारण देव हा अरूप असुन रुपास येतो.