1339.
अचळ न चळे ऐसे जाले मन । धरूनि निजखुण राहिलो ते ॥१॥
आवडी बैसली गुणाची अंतरी । करू धणीवरी सेवन ते ॥धृपद॥
एकविध भाव नव्हे अभावना । आणिक या गुणा न मिळवे ॥२॥
तुका म्हणे माझे पडिले आहारी । ध्यान विटेवरी ठाकले ते ॥३॥

अर्थ :
माझे मन चंचल होते ते आता स्थिर झाले आहे कारण संतांनी मला निजखून दाखविली आहे तीच निजखून मी धरून राहिलो आहे. देवाच्या गुणाची आवड अंतरंगात बसली आहे आता त्याच गुणाचे तृप्ती होईपर्यंत पोट भरून सेवण करू. देवाच्या ठिकाणी जो काही भक्तिभाव लपला आहे त्या ठिकाणी अभावाने होणे शक्य नाही. आणि इतर कोणत्याही गुणामध्ये माझे मन अगदी प्रपंच सुखांमध्ये देखील समरस होणार नाही. तुकाराम महाराज म्हणतात जे विटेवर समचरण उभे आहे त्याचे मी ध्यान केले असता तेच माझ्या पचनी पडले आहे.