1869.
भुजंग विखार करी पवनाहार | परि तो योगेश्वर म्हणू नये ॥१॥
पवनाच्या अभ्यासे कायाचि पालटी | परि तो वैकुंठी सरता नव्हे ॥२॥
शुद्ध करी मन समता धरी ध्यान | तरिच भवबंधन तुटेल रे ॥३॥
पवित्र गंगाजळ मीन सेवी निर्मळ | परि दुष्ट ते केवळ कर्म त्याचे ॥४॥
अवचिता तो हे सांपडला गळी | न सुटे तयेवेळी तीर्थोदके ॥५॥
घर सांडोनिया वन सेविताती | वनी का नसती रीस व्याघ्र ॥६॥
काम क्रोध लोभ न संडवे मनी | असोनिया बनी कोण काज ॥७॥
बहुरुप्याचा नटा माथा भार जटा | भस्म राख सोटा हाती दंड ॥८॥
धोति-पोति कर्मावेगळाचि दिसे | हुंबरत असे अंगवळे ॥९॥
त्रिपुंड टिळे अंगी चंदनाची उटी | घालोनिया कंठी तुळसीमाळा ॥१०॥
व्यापक हा हरी न धरिती चित्ती | लटिकी याची गति गातु असे ॥११॥
'मनाते तू मुंडी देहभाव सांडी | राखिसी तरी शेंडी हेंचि कर्म ॥१२॥
मन है दर्पण करोनि निर्मळ | पाहे पा केवळ आत्मसोये ॥१३॥
तुझा तू केवळ तुजमाजी पाही | नामा म्हणे घ्यायी केशिराज ॥१४॥