587.
वासनेच्या मुखी आदळूनि भीते । निर्वाहा पुरते कारण ते ॥१॥
या नावे अंतरा आला नारायण । चित्तसमाधान खुण त्याची ॥धृपद॥
सर्वकाळ हाचि करणे विचार । विवेकी सादर आत्मत्वाचे ॥२॥
तुका म्हणे जो जो भजनासी वळे । अंगे तो तो कळे सन्निधता ॥३॥

अर्थ :
वासनेच्या मुखामध्ये भत्ता टाकावा व आपल्या निर्वाहा पुरतेच मनुष्याने कार्य करावे. चित्तात कायम समाधान असणे हिच खरी नारायण आपल्या अंतरात असल्याचि खरी खुण आहे. आणि सर्व काळ हाची विचार करावे. आत्मत्वाचा विचार करण्यासाठी आपली विवेकबुद्धी नेहमी तत्पर असावी. तुकाराम महाराज म्हणतात जसे जसे आपण हरिच्या भजना कडे वळू तसे तसे आपल्याला देवाची सान्निध्यता झाली की नाही ते कळते.