505.
काय ते विरक्ती न कळेचि आम्हा । जाणो एका नामा विठोबाच्या ॥१॥
नाचेन मी सुखे वैष्णवाचे मेळी । दिंडी टाळघोळी आनंदे या ॥धृपद॥
शांति क्षमा दया ते मी काय जाणे । विठ्ठल कीर्तने वाचूनिया ॥२॥
कासया एकात सेवू तया वना । आनंदे या जनामाजी असो ॥३॥
कासया उदास होऊ देहावरी । अमृतसागरी बुडोनिया ॥४॥
तुका म्हणे मज असे हा भरवसा । विठ्ठल सरसा चालतसे ॥५॥

अर्थ :
विरक्तीचे स्वरूप कसे असते ते आम्ही जाणत नाहि, फक्त विठोबाचे एकमात्र नाम आम्ही जाणतो. वैष्णवांच्या मेळाव्यात मी सुखाने नाचत असतो. टाळाच्या गजरात गळ्यात विणा घालून आम्ही आनंदाने रंगून जात असतो. दया, क्षमा, शांतीचे स्वरूप मुद्दाम जाणण्याचा प्रयत्न करत नाही. पांडुरंगाच्या, गोविंदाच्या कीर्तनात हे सर्व काही येते. म्हणून त्याच्या नामसंकीर्तनावाचून आम्ही दुसरे काही जाणत नाही. वनात जाऊन मुद्दाम एकाकांतात राहण्याची गरज नाही, जना मध्ये राहून आनंदामध्ये विठ्ठलाचे नाम गात राहू. आनंदाच्या सागरात मी तरंगत आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात विठ्ठल हा आमच्या बरोबर चालत असतो, असा आमचा दृढ विश्वास आहे, म्हणून आम्हाला कसलीही भीती राहिली नाही.