674.
कापुराचे भांडे म्या ब्रह्मरसे भरिले ।
घ्राणी निमाले परिमळेसहित ॥१॥
तेथे परिमळु नाही स्वादु पै नाही ।
सुख दुःख नाही कांहींचि नाही ॥२॥
रखुमादेविवरेसी ठक पडिले कांहींच नाही ।
चौघे स्वभावे बोलताती ॥३॥
कापुरासारखे शुद्ध अंतःकरणरुपी भांडे मी ब्रह्मरसाने भरले. त्यामुळे सुंगधासह वर्तमान घ्राण त्याठिकाणी लय पावले. आता त्याठिकाणी सुगंध, स्वाद, सुखदुःख वगैरे काही एक नाही. रखुमादेवीचे पती जे श्रीविठ्ठल, त्याचे ठिकाणी माझे चित्त गुंतल्यामुळे त्यांच्यावांचून दुसरे काही एक उरत नाही. असे चारी वेद सहजरितीने प्रतिपादन करतात. असे माऊली सांगतात.