2135.
सेवटासी जरी आले । तरी जाले आंधळे ॥१॥
स्वहिताचा लेश नाही । दगडा काही अंतरी ॥धृपद॥
काय परिसासवे भेटी । खापरखुंटी जालिया ॥२॥
तुका म्हणे अधम जन । अवगुणे चि वाढवी ॥३॥

अर्थ :
अगदी शेवटची घटका आली तरी देखील काही माणस आपल्या स्वहितासाठी आंधळीच असतात. अशा माणसांचे अंतःकरण म्हणजे दगडाप्रमाणे असतात त्यांच्या अंतकरणात स्वहिताचा लेश देखील येत नाही. खापर जरी खुंटी झाली आणि तिची गाठ भेट परिसा संगे झाली तरी त्याचा काहीच उपयोग होत नाही त्याचे सोने होत नाही. तुकाराम महाराज म्हणतात जे अधम लोक आहेत ते आपला अवगुण सतत वाढवत असतात.