4018.
आता पावन सकळ सुखे । खादले कदा ते नखे । अवघे सरले पारिखे । सकळ देखे माहियेर ॥१॥
जवळी विठ्ठल रखुमाई । बहिणी बंधु बाप आई । सकळ गोताचीच साई । पारिखे काई ऐसे नेणिजे ॥धृपद॥
जगदाकारी जाली सत्ता । वारोनी गेली पराधीनता । अवघे आपुलेंचि आता । लाज आणि चिंता दुहावली ॥२॥
वावरे इच्छा वसे घरी । आपुले सत्तेचे माहेरी । करवी तैसे आपण करी । भीड न घरी चुकल्याची ॥३॥
सोसिला होता सासुरवास । बहुतांचा बहुत दिवस । बहु कामे पुरविला सोस । आता उदास आपुल्याते ॥४॥
करिती कवतुक लाडे । मज बोलविती कोडे । मायबाप उत्तरे गोडे । बोले बोबडे पुढे तुका ॥५॥

अर्थ :
आता मी सर्व सुखाला प्राप्त होईन जे विषयभोग मी भोगलेत ते आता कधीही डोळयाने पहाणार देखील नाही. आता सर्व परक्या भावना नाहीश्या झाल्या आणि सर्वत्र मी माझे माहेरच पाहात आहे. माझ्याजवळ विठ्ठल रखुमाई आहे बहिण, बंधू, बाप, आई हे सर्व माझ्यासाठी एक विठोबाच आहे. विठ्ठलच माझ्यासाठी सर्व गणगोतासारखा आहे. त्यामुळे मला परके असे दुसरे काहीच नाही. आता सर्व जगताच्या ठिकाणी एक आत्मसत्ताच प्रकट झाली असून माझा केवळ या देहापुरताच संबंध आहे ही संकुचित भावना म्हणजे पराधिनता नाहीसी झाली आहे. त्यामुळे सर्व काही आपलेच स्वरुप आहे हे समजले आणि या कारणामुळे लाज व चिंता हे दुरावले गेले. आता आपल्या सत्तेचे जे माहेर म्हणजे विठ्ठल त्याच्याच ठिकाणी माझ्या सर्व इच्छा वसत आहेत, नांदत आहेत. जशी माझी इच्छा आहे तसे मी करीत आहे आणि ते करताना जरी काही माझ्याकडून काही चुकले तरी मी कोणाची भीड धरीत नाही. मी आतापर्यंत खूप दिवसापासून खूप विकारांचा सासूरवास स