1052.
बहुता जन्मीचे संचित । सबळ होय जरि बहुत । तरि चि होय हरीभक्त । कृपावंत मानसी ॥१॥
म्हणवी म्हणियारा तयांचा । दास आपुल्या दासांचा । अनुसरले वाचा । काया मने विठ्ठली ॥धृपद॥
असे भूतदया मानसी । अवघा देखे हृषीकेशी । जीवे न विसंबे त्यासी । मागे मागे हिंडतसे ॥२॥
तुका म्हणे निर्वीकार । शरणागता वज्रपंजर । जे जे अनुसरले नर । तया जन्म चुकले ॥३॥

अर्थ :
ज्याच्या जवळ अनेक जन्मीचे संचित आहे ज्याचे चांगले संचित आहे तोच मनुष्य खरा कृपावंत व निस्सीम हरिभक्त आहे असे समजावे. सर्वभावे विठ्ठलाला शरण जाण्याचा ध्यास धरणाऱ्या व्यक्तीच्या दासाचा ही दास विठ्ठल स्वतःला समजतो. जो भक्त विठ्ठलाला काया वाचा मनाने शरण गेलेला असतो, जे भक्त भूतमात्रांना विषयी दया धरतात आणि सर्वत्र हा ऋषिकेश आहे असे पाहतात अशा भक्तांना हा ऋषिकेश मनापासून कधीही विसरत नाही आणि त्याच्या मागे मागे सारखा फिरत असतो. तुकाराम महाराज म्हणतात हा देव निर्विकार आहे आणि शरण आलेल्या भक्तांना हा वज्र पंजर आहे जे जे नर त्याला अनुसरतात त्यांची जन्म-मरणाची फेऱ चुकले आहेत.