2977.
गुंतला सर्प भुलला नादा । तैसी प्राणियासी आपदा संसाराची ॥१॥
सदा तळमळ मन नाही स्थिर । भोगिती अघोर जन्मोजन्मी ॥२॥
नळिका यंत्रामाजीं सांपडे वानर । संसारी तो नर तैसा गुंते ॥३॥
एका जनार्दनी करिता नाना युक्ति । मागे ही फजिती पुढे होती ॥४॥