1258.
माता म्हणे नामा राऊळाक्षी खेळता | तुज कोण्या दैवता ओढियले ॥१॥
लाजिरवाणे नाम्या तुवा केले जिणे | हांसती पिशुने देशोदेशी ॥२॥
सांडि देवपिसे नको करू ऐसे | बळे घर कसे बुडविसी ॥३॥
जन्मा येऊनिया पराक्रम करी | का होसी संसारी भूमिभार ॥४॥
सुदैवाची लेंकरे वर्तताति कसी | तू मज जालासि कुळक्षय ॥५॥
कसी तुज नाही लौकिकाची लाज | हेंचि थोर मज नवल वाटे ॥६॥
अभिमान अहंता सांडुनिया जगी | नाचतोसि रंगी गीत गाता ॥७॥
तुजविण लोक अज्ञान नसती | क्षण न विसंबती मायबापा ॥८॥
|पुत्र आणि कलत्र घराची विपत्ति | तुज अभाग्याचे चित्ती पंढरीनाथ ॥९॥
याते भजती त्याचे न उरेचि कांही | हाचि देव पाही घरघेणा ॥१०॥
जयाचे खुंटे तो लागे याच्या पंथे | तुजसि शिकविते म्हणोनिया ॥११॥
गोणाई म्हणे नाम्या हे नव्हे पै भले | विठोबाने केले आपणा ऐसे ॥१२॥