204.
जे का रंजले गांजले । त्यासि म्हणे जो आपुले ॥१॥
तोचि साधु ओळखावा । देव तेथेचि जाणावा ॥धृपद॥
मृदु सबाह्य नवनीत । तैसे सज्जनाचे चित्त ॥२॥
ज्यासि आपंगिता नाही । त्यासि धरी जो हृदयी ॥३॥
दया करणे जे पुत्रासी । तेचि दासा आणि दासी ॥४॥
तुका म्हणे सांगू किती । तोचि भगवंताची मूर्ती ॥५॥

अर्थ :
जे दुःखी कष्टी, प्रपंचीक त्रासाने गांजले आहेत, त्यांना जो आपले म्हणतो. तोच खरा साधू म्हणून ओळखावा आणि त्याच्या ठिकाणी देव आहे असे समजावा. अश्या साधुंगे चित्त अंतरबाह्य लोण्यासारखे मऊ असते. ज्याला आधार नाही, जो निराधार आहे, त्याला आपल्या ह्रदयाशी जो धरतो. जे प्रेम आपण आपल्या पुत्रावरती करतो, तेच प्रेम तो आपल्या दास दासींवर करतो. तुकाराम महाराज म्हणतात, असे संतसज्जन म्हणजे साक्षात भगवंताची मुर्ति असते; यापेक्षा अधिक काय व किती सांगू ?