677.
शीतळ साउली आमुची माउली । विठाई वोळली प्रेमपान्हा ॥१॥
जाऊनि वोसंगा रिघे न वोरस । लागेले ते इच्छे पीइन वरी ॥धृपद॥
कृपा तनु माझी सांभाळी दुभोनि । अमृतसंजीवनी लोटलीसे ॥२॥
आनंदाचा ठाव नाही माझे चित्ती । सागर तो किती उपमेसी ॥३॥
सैर जाये पडे तयेसी साकडे । सांभाळीत पुढे मागे आसे ॥४॥
तुका म्हणे चिंता कैसी ते मी नेणे । लडिवाळ तान्हे विठाईचे ॥५॥

अर्थ :
विठाबाई माऊली हि आमुची शीतल साउली आहे, कायम प्रेमाचा पान्हा आम्हाला पाजते. तीच्या कुशीत जाऊन मी माझ्या इच्छेला येईन तोपर्यंत तीचा कृपारूपी प्रेमपान्हा पीत राहीन. हि विठाबाई माऊली आपल्या कृपेने माझा सांभाळ करीन. तिच्या मुळे अमृताची संजीवनी लोटली आहे. माझ्या आनंदाला ठाव राहिला नाही त्याला सागराची काय उपमा द्यावा ? मी जर सैर वैर चललो तर माझ्या विठाबाईलाच संकट पडते. माझ्या मागे पुढे राहून ती माझे रक्षण करते. तुकाराम महाराज म्हणतात मला चिंता कशी असते हे माहित नाही. मी या विठाबाईचे लडिवाळ लाडके तान्हे बाळ आहे.