1104.
तुज न भे भी कळीकाळा । मज नामाचा जिव्हाळा ॥१॥
माझा बळीया नेणसी कोण । संता साहे नारायण ॥धृपद॥
शंख वधिला सागरी । वेद घेउनि आला चारी ॥२॥
कूर्मे दैत्य वधिला जेठी । हात पाय लपवी पोटी ॥३॥
वाराहरूप धरिले गाढे । धरा प्रतापे धरिली दाढे ॥४॥
हिरण्यकश्यप विदारिला । भक्त प्रल्हाद रक्षिला ॥५॥
वामन जाला दिनानाथ । बळी पाताळी घातला दैत्य ॥६॥
छेदुनिया सहस्र भुजा । कामधेनु आणिली वोजा ॥७॥
शिळा प्रतापे सागरी तारी । स्थापी बिभीषण रावण मारी ॥८॥
मारोनिया कंसराव । पिता सोडविला वसुदेव ॥९॥
पांचाळीसी गांजिता वरी । वस्त्रे आपण जाला हरी ॥१०॥
गजेंद्र स्मरे राम राम । त्यासी पाववी वैकुंठधाम ॥११॥
तुका म्हणे हरीरूप जाले । पुन्हा नाही जन्मा आले ॥१२॥

अर्थ :
संत तुकाराम महाराज म्हणतात — हे कळीकाळा, मी तुला मुळीच भिणार नाही, कारण माझ्या चित्तामध्ये नामाविषयी अतिशय जिव्हाळा आहे (१); माझा खरा आधार कोण आहे हे तुला ठाऊक नाही, संतांना नेहमी साहाय्य करणारा नारायणच माझा बळ आहे (धृपद); शंखासुराचा वध करून चारही वेद सागरातून परत आणले (२); कूर्म अवतार धारण करून मंदार पर्वत पाठीवर घेतला आणि देवांचे कार्य सिद्ध केले (३); वराह रूप धारण करून पृथ्वीला पाताळातून दाढेवर उचलून वर काढले (४); हिरण्यकश्यपूचा वध करून भक्त प्रल्हादाचे रक्षण केले (५); वामन रूप घेऊन बळीचा अभिमान घालवून त्याला पाताळात स्थान दिले (६); परशुराम रूपाने सहस्रबाहूचा पराभव करून धर्मरक्षण केले (७); रामरूपाने समुद्रावर सेतू बांधून रावणाचा वध केला आणि बिभीषणाला राज्य दिले (८); श्रीकृष्ण रूपाने कंसाचा वध करून वसुदेवाला मुक्त केले (९); द्रौपदीचे वस्त्रहरण होत असताना स्वतः वस्त्ररूप होऊन तिचे रक्षण केले (१०); गजेंद्राने हाक मारल्यावर त्याला वैकुंठ धाम दिले (११); तुकाराम महाराज म्हणतात — अशा हरिरूपाशी एकरूप झाल्यावर पुन्हा जन्म-मरणाचा फेर उरत नाही (१२).