1846.
बांधी सोडी हे तो धन्याचिये हाती । हेंकडे गोविती आपणा बळे ॥१॥
भुललियासी नाही देहाचा आठव । धोतऱ्याने भाव पालटिला ॥धृपद॥
घरात रिघावे दाराचिये सोई । भिंतीसवे डोई घेऊनि फोडी ॥२॥
तुका म्हणे देवा गेली विसरोन । आता वर्म कोण दावी यांसी ॥३॥

अर्थ :
बंधनात पडणे किंवा त्यातून सुटका करून घेणे हे ब्रह्मांडाचा जो धणी आहे त्याच्या हातात आहे परंतु हेक्कड मनुष्याला हे कळत नाही त्यामुळे तो स्वतः अडचणीत पडतो. जो धोत्र्याची बी खातो त्याला त्याच्या देहाचे देखील भान राहत नाही तो भ्रमिष्ट होतो त्यामुळे त्याच्या मनाचा भाव पलटतो. तो भ्रमिष्ट झालेल्या मनुष्य भिंतीला दरवाजा आहे असे समजून तेथून घरात प्रवेश करण्यास जातो परंतु तेथे भिंत असल्यामुळे त्या भिंतीला धडकून स्वतःचे डोके फोडून घेतो. तुकाराम महाराज म्हणतात याप्रमाणे भ्रमिष्ट झालेली काही मनुष्य देवाला विसरून गेले आहेत आता त्यामुळे त्यांना परमार्थातील खरे रहस्य कोण दाखवील.