210.
देव आड आला । तो मी भोगिता उगला । अवघा निवारला । शीण शुभ अशुभाचा ॥१॥
जीवशिवाचे भातुके । केले क्रीडाया कौतुके । कैची येथे लोके । हा आभास अनित्य ॥धृपद॥
विष्णुमय खरे जग । येथे लागतसे लाग । वाटिले विभाग । वर्णधर्म हा खेळ ॥२॥
अवघी एकाचीच वीण । तेथे कैचे भिन्नाभिन्न । वेदपुरुष नारायण । तेणे केला निवाडा ॥३॥
प्रसादाचा रस । तुका लाधला सौरस । पायापाशी वास । निकट नव्हे निराळा ॥४॥

अर्थ :
देवच आड होऊन सर्व भोग भोगत आहे आणि शुभ व अशुभाचा जो विचार आहे त्याचे निवारण झाले आहे. जीव व शिव यांचे भातुकली प्रमाणे क्रीडा करण्या करिताच देवाने लीलेने यांची निर्मिती केली आहे मग येथे हा सर्व आभास अनित्य आहे. खरे तर हे सर्व जग विष्णूमय आहे आणि वर्ण आणि धर्म हे वाटणी जी दिसते हा खेळ त्या देवाचाच आहे. आहो हे सर्व एका देवा पासूनच निर्माण झाले आहे मग तेथे भिन्नतेचा प्रश्नच कोठे ? हा निर्णय वेद पुरुष नारायण यानेच केला आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात प्रसाद रुपी आंनद मला लाभला असून मी या हरीच्या पायाशी निरंतर राहून तेथुन निराळा होणार नाही.