1113.
उरा लावी उर आळंगिता कांता । संतासी भेटता अंग चोरी ॥१॥
अतीत देखोनि होय पाठीमोरा । व्याह्यासी सामोरा जाय वेगी ॥धृपद॥
द्वीजा नमस्कारा मनी भाव कैचा । तुर्कांचे दासीचा लेंक होय ॥२॥
तुका म्हणे तुम्ही क्रोधासी न यावे । स्वभावा करावे काय कोणी ॥३॥

अर्थ :
संत तुकाराम महाराज म्हणतात — जसा मनुष्य आपल्या पत्नीला आलिंगन देताना तिच्या उराशी उर लावतो, तसा संत भेटले तरी मात्र तो लाजून अंग चोरतो (१); विरक्त, अतीत पुरुष दिसला की तो त्याच्यापासून पाठीमागे फिरतो, पण आपल्या नातलगांना भेटण्यासाठी मात्र तो लगेच पुढे जातो (धृपद); ब्राह्मणांना नमस्कार करताना त्याच्या मनात खरा भाव नसतो, आणि तो वाईट संगतीमुळे इतका अधःपात झालेला असतो की जणू मुसलमानांच्या दासीचा मुलगा (तुर्कांचे दासीचा लेंक) झाला आहे (२); तुकाराम महाराज म्हणतात — अशा स्वभावाच्या माणसावर राग करून उपयोग नाही, कारण प्रत्येक जण आपल्या स्वभावाप्रमाणेच वागतो (३).