66.
संसारच्यातापे तापलो मी देवा । करिता या सेवा कुटुंबाची ॥१॥
म्हणऊनी तुझे आठविले पाय । ये वो माझे माय पांडुरंगे ॥धृपद॥
बहुता जन्मींचा झालो भारवाही । सुटिजे हे नाही वर्म ठावे ॥२॥
वेढियेलो चोरी अंतर्बाह्यात्कारी । कणव न करी कोणी माझी ॥३॥
बहु पागविलो बहु नागविलो । बहु दिस झालो कासाविस ॥४॥
तुका म्हणे आता धाव घाली वेगी । ब्रीद तुझे जगी दीनानाथा ॥५॥

अर्थ :
कुटुंबाची सेवा करता करता मी या प्रपंचिक त्रासाने त्रासुन गेलो आहे. म्हणून मी तुझे चिंतन करत आहे, हे पांडुरंगा, मला भेटायला ये. अनेक जन्मांचा भार वाहून मी श्रमलो आहे, यातून सुटण्याचा उपाय माला सापडत नाही. कामक्रोधादिक षडरीपुंनी मला चहुबाजूंनी वेढले आहे, माझी दया कुणालाच येत नाही. त्यामुळे मी अस्वस्थ झालो आहे, सर्वानी मला लुटले आहे, माझी तळमळ होत आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात, हे दिनानाथ, आता तूच माझा तारणहार आहेस, अनाथांचा तू नाथ आहेस, अशी जगी तुझी ख्याति आहे, तेव्हा तूच अता माझे रक्षण कर.