73.
माया ब्रम्ह ऐसे म्हणती धर्मठक । आपणासरिसे लोक नागविले ॥१॥
विषयी लंपट शिकवी कुविद्या । मनामागे नांद्या होऊनि फिरे ॥धृपद॥
करुनी खाता पाक जिरे सुरण राई । करिता अतित्याई दुःख पावे ॥२॥
औषध द्यावया चाळविले बाळा । दावूनिया गुळा दृष्टीपुढे ॥३॥
तरावया आधी शोधा वेदवाणी । वांजट बोलणी वारा त्यांची ॥४॥
तुका म्हणे जया पिंडाचे पाळण । न घडे नारायण भेट तया ॥५॥

अर्थ :
समाजात काही पढतमुर्ख, धर्मपंडित माया आणि ब्रम्ह यावर बडबड करुण सामान्य लोकांची दिशाभूल करीत असतात असे बोलुन ते स्वत:ची तर फजीती करतात परंतु दुसर्‍याची दिशाभुल करुन त्यांचीही फजीती करतात. विषयलंपट इतरांना कुविद्या, अधर्म शिकवितो, त्याच्यामागे लोक फिरत असतात. सुरन आणि मोहरी शिजवुन खाल्ल्याने लाभ होतो, तर कच्चे खल्ल्याने अपचन होते. आजारी मुलाला कडु औषध देताना आई त्याला गुळाच्या खडयाचे आमिष दाखवते. प्रपंचाच्या भवसगरातून तरुन जाण्यासाठी वेदाचे संशोधन करुन त्यातील रहस्य जाणून घ्यायला हवे, त्यातील त्रुटि काढून टाकल्या पाहिजे. तुकाराम महाराज म्हणतात, जो स्वता:च्या देहाविषयी आसक्त असतो, त्याला देव भेटने कठिण आहे.