136.
जरी तो येईल येथे हरी ।
तरी मी सहसा विलंब न करी ।
धोपटूनिया शिळेवरी ।
तेच क्षणी टाकीन ॥१॥
काळासम तुल्य माझे बळ ।
काय ते करील कृष्ण गोवळ ।
लागो नेदिता एकही पळ ।
निमिषाधेंचि उपटीन ॥२॥
गोकुळाचिये वाटेवरी ।
धुणे माझे निंरतरी ।
परि आलाचि पाहिजे वैरी ।
तुझा आणि माझाही ॥३॥
मागे पाठविले असुर ।
मायावी ते निशाचर ।
ते काय बापुडे किंकर ।
माझिये बळ शक्तीपुढे ॥४॥
राया येथे एक वेळा ।
आणवी पा तया गोवळा ।
मग तू कौतुक पाहे डोळा ।
मृत्युपंथे लावीन ॥५॥
आम्ही तुझे अंगलग ।
सेवक आणि बळिये चांग ।
रोखूनिया असो मार्ग ।
माझे धुणे त्याचि पंथे ॥६॥
निळा म्हणे ऐशा वचनी ।
राजा संतोषविला मनी ।
मग तो उचिताते घेउनी ।
आला आपुलिया मंदिरा ॥७॥