909.
जयाचे दरुषण होताची दुरुनी | सर्व जाय पळोनी पाप ताप ॥१॥
तीर्थासी पावन कलिमलछेदन | देवाचे कल्याण जयाचेनी ॥२॥
ते पाय सादृश्य देखिले आजि दृष्टी | याग सहस्र कोटी न तुकती ॥३॥
जयांच्या हृदयी वेदांचा निवास | शास्त्रे रहिवास केला होय ॥४॥
जयांच्या वचने देवपितर तृप्त | स्वाहा स्वधा होत ज्यांच्या मुखे ॥५॥
जोडोनिया कर विनवतो सोपान | निश्चये वचन द्यावे आम्हा ॥६॥
शेष उच्छिष्टा करावे विभागी | बटुपणालागी अधिकारी ॥७॥
अध्यात्मग्रंथ पाहती पैठणी | गीतासंबोधिनी जवळी असे ॥८॥
भोगावती स्नान कालिका दरुषण | वेदांत व्याख्यान परिमिती ॥९॥
धन्य हा सोपान धन्य ज्ञानदेव | धन्य निवृत्तीराय ब्रह्मरूप ॥१०॥
सांगती पुराण रात्री हरिकीर्तन | पैठणीचे जन वेधियले ॥११॥
तव काव्ययज्ञ जाला गृहस्थाचे घरी | पितर मंत्रोच्चारी आव्हानिले ॥१२॥
अवघे द्विजवर म्हणती धन्य धन्य | यासारिखे ब्राह्मण नाही कोणी ॥१३॥
उपनिषदभाग पढिन्नलो वेदांत | परि हे सामर्थ्य नाही आम्हा ॥१४॥
नाही ऐकिले णा कोठे वर्तले | सृष्टी तेचि आजि दृष्टी दाखविले ॥१५॥
पशुमुखे वेद दृश्य इतर लोक | थोर हे कवतुक दाखविले ॥१६॥
मिळोनि समस्त सोडियेले शास्त्र | विचारोनी पत्र लिहियेले ॥१७॥
हे परलोकीचे तारू देवत्रय कोणी | प्रायश्चित्त काय द्यावे कोणी ॥१८॥
लिहोनिया पत्र दिधले तया हाती | समस्तांसी निवृत्ती नमस्कारिले ॥१९॥