790.
नको नको आळस करु । वाचे श्रीराम उच्चारु ।
तेणे सुफळ संसारु । होय जनीं जाणिजे ॥१॥
का रे न करिसी उच्चार । किती सांगु तुज विचार ।
न धरसी निर्धार । मनामाजीं पामरा ॥२॥
जासी भलतीया वाटा । पडसी दारी आणि दरकुटा ।
नामावांचुनीं सुटका । एका जनार्दनी नोहेची ॥३॥