621.
मऊ मेनाहूनि आम्ही विष्णुदास । कठिण वज्रास भेदू ऐसे ॥१॥
मेले जित असो निजोनिया जागे । जो जो जे जे मागे ते ते देऊ ॥धृपद॥
भले तरि देऊ गांडीची लंगोटी । नाठाळाचे काठी देऊ माथा ॥२॥
मायबापाहूनि बहू मायावंत । करू घातपात शत्रूहूनि ॥३॥
अमृत ते काय गोड आम्हापुढे । विष ते बापुडे कडू किती ॥४॥
तुका म्हणे आम्ही अवघेचि गोड । ज्याचे पुरे कोड त्याचेपरि ॥५॥

अर्थ :
आम्ही विष्णुदास मेणाहूनही मऊ नम्र शीतल शांत आहोत. तसेच आम्ही कठीण आहोत की दगडासही भेदू. आम्ही देह बुद्धीने मरून सुद्धा आत्मस्तीतीने जागे आहोत. आम्हाला जो जो जे जे मागेल आम्ही त्याला ते ते देऊ. आमची नेसलेली वस्त्रे सुद्धा आम्ही त्याला देऊ, पण जर एखादा नाठाळ असेल तर आम्ही मात्र त्याच्या डोक्यात कठी घालू. आई वडील माया करतात त्या पेक्षाही आम्ही मायाळू आहोत, पण शत्रू पेक्षाहि घात पात करू. अमृतापेक्षाही आम्ही गोड आहोत आणि विष पेक्षाही आम्ही कडू आहोत. तुकाराम महाराज म्हणतात आम्ही अवघे सगळेच गोड आहोत. पण ज्याच्या त्याच्या पद्धती प्रमाणे आम्ही त्याचे लाड पुरवितो.