138.
म्हणती पाठवावा अक्रूर ।
कृष्णी त्याचा मित्राचार ।
त्याचे नुलंघी तो उत्तर ।
सहसा प्राण गेलिया ॥१॥
देऊनिया उत्तम रथ ।
मूळ पाठवावा तो त्वरित ।
सांगावे भेटीसी उदयत ।
मामा तुझे कंसरावो ॥२॥
अक्रूरा सांगावा हाचि अर्थ ।
जरी तू नाणिसी कृष्ण येथ ।
तरी मम हस्ते तुझा घात ।
होईल जाण तेच क्षणी ॥३॥
राये अक्रर पाचारिला ।
रथ देऊनिया गौरविला ।
म्हणे जाऊनिया आता वहिला ।
भाचा आणी भेटीसी ॥४॥
तयालागी प्राण फुटे ।
घटिका पळहि निमिष न लोटे ।
नणिता लावीन मृत्युवाटे ।
तुज हे निर्धारे जाण पा ॥५॥
आजींचि घेऊनिया तू येसी ।
जरी का आपुल्या निजमित्रासी ।
तरि देऊनिया निज भाग्यासी ।
गौरवीन तुज बहुमाने ॥६॥
निळा म्हणे अक्रूर मनी ।
म्हणे हा पापी पापियाहुनी ।
आणवितो कृष्ण निदानी ।
आपुलिया प्राणा घातावया ॥७॥