4062.
आता येणे बळे पंढरीनाथ । जवळी राहिला तिष्ठत । पाहाता न कळे जयाचा अंत । तोचि हृदयांत घालू आता ॥१॥
विसरोनि आपुला देहपणभाव । नामेचि भुलविला पंढरीराव । न विचारी याती कुळ ठाव । लागावया पाव संतांचे ॥२॥
बरे वर्म आले आमुचिया हाता । हिंडावे धुंडावे न लगता । होय अविनाश सहकारी दाता । चतुर्भुज सत्ता परि धाके ॥३॥
होय आवडी साना थोर । रूप सुंदर मनोहर । भक्तीप्रिय लोभापर । करी आदर याचकपणे ॥४॥
ते वर्म आले आमुच्या हाता । म्हणोनि शरण निघालो संता । तुका म्हणे पंढरीनाथा । न सोडी आता जीवे भावे ॥५॥

अर्थ :
आता पंढरीनाथ भावभक्तीच्या बळाने जवळच तिष्ठत उभा राहिला आहे. ज्याचा अंत:पार पाहण्यास गेले तर अंत:पार ज्याचा लागत नाही त्यालाच आपण आपल्या ह्दयात आता घालू. आम्ही आमचा देहभाव विसरून देहाचा अहंकार विसरुन गेलो आहोत आणि नामाच्या बळावर पंढरीरायाला आम्ही बोलाविला आहे. आता आम्ही संतांच्या पायाजवळ गेलो आहोत संत त्यांच्या पायाजवळ कोणीही साधक आला तर त्याच्या जात व कुळाचा कधीही विचार करत नाहीत. संतांच्या पायाचा आश्रय घेतला त्यामुळे भक्तीचे वर्म चांगले आहे व ते आमच्या हाती लागले आहे आणि हरीची प्राप्ती करुन घेण्यासाठी आता आम्हाला कोठेही हिंडावे लागणार नाही किंवा काहीही धुंडावे लागणार नाही. असा हा अविनाशी परमात्मा दाता आमचा साहाय्यकारी आहे तो जरी चतूर्भुज आहे तरी त्याच्यावर भक्तांचा मोठा धाक आहे. हरी हा भक्तांच्या आवडीनुसार लहान मोठा होतो सुंदर मनोहर रुपे देखील धारण करत असतो. हरीला भक्ती अतिशय प्रिय असून भक्तीवर त्याचा फार लोभ आहे भक्तांकडे तो याचक होऊन जातो आ