2593.
सोसे बहुगर्भवासी । मेलो असो उपवासी । नाही सखी ऐसी । येथे कोण भेटली ॥१॥
करी करी रे स्वहित । देह तव हे अनित्य । नाही दिले चित्त । सोडवू मोहापासोनि ॥धृपद॥
पाळी तोंडींचिया घासे । तेचि होय अनारिसे । ज्या नव्हे ऐसे । खेदी परि सोडवीना ॥२॥
तुका म्हणे धनमाने । माझ्या बाटलो मीपणे । नाही दिला मने । देखो लाभे हा लाभ ॥३॥

अर्थ :
आपण आता पर्यंत किती तरी गर्भवास सोसलेले आहेत आणि कितीतरी वेळ उपवासी मेलेलो आहोत. पण या दुःखातून मुक्त करु शकेल अशी सखी येथे कोणीही भेटली नाही. त्यामुळे हे बाबांनो तुम्ही आपले स्वहित करून घ्यारे देह तर अनित्य आहे. आणि या प्रपंच्याने तर आपले चित्त कधीही आपल्याला सोडू दिले नाही. तोंडातला घास काढून जी माता आपल्या मुलाचे पालनपोषण करते तीच त्याच्या अंतकाली बाजूला सरकते. तिला याचे वाईट वाटत नाही का परंतु तीही आपल्याला काळापासून सोडू शकत नाही. तुकाराम महाराज म्हणतात आपण धन, मान, सन्मान, मी आणि माझे यांनेच बाटलेलो आहोत. या मनाने कधीही परमार्थाच्या लाभाणे लाभ झालेला आनंद पाहून दिला नाही